Bijdragen van leden

 

 

21 Januari, IJsselstein

 

Op de bijeenkomst van 21 januari praatten wij over: Welk voedsel brengt de beste herinnering boven? Een aantal van ons hebben geen leuke herinneringen aan de gezamenlijke maaltijd in het gezin. De sfeer aan tafel, dingen die opgegeten moesten worden, en later weer uitgebraakt, of juist altijd alleen eten, omdat je later was. Dat had dan het voordeel dat je kon beslissen wat je wel of niet opat. Een aantal van ons hebben een haat/liefdeverhouding opgebouwd met eten. Calorieën tellen, niet eten, veel glazen water drinken als je gewogen moest worden……. Velen van ons herinneren de maaltijd als vreugdeloos, een bedreigende sfeer.

De bijeenkomst duurde deze keer tot 16.00 uur. Daarna gingen we in groepjes een vegetarische maaltijd koken en aan een lange sfeervolle tafel samen opeten.

Dit was een plezierige afsluiting van deze bijeenkomst.

 

 

Wat een dag!

Afgelopen zaterdag 21 januari hadden wij de landelijke bijeenkomst in IJsselstein. Het  ging over eten, na de thema bespreking hadden we een kookworkshop.

Ik vond dit wel heel bijzonder en heb er met volle teugen van genoten. Kort gezegd een geslaagde middag en een teamwork die er mag zijn.

Daarnaast ook nog heerlijk gegeten, waarbij de complimenten en gezelligheid de boventoon voerden.

Ton

 

 

24 November, Hoogerheide

 

Beste mede Knokkers,

 

Manieren/Methodes/Handvaten

 

Hoe gaan we met z’n allen hier mee om?

Voor een ieder een ander begrip of een onneembare vesting?

Ikzelf heb hier een hele lange tijd zeer veel moeite mme gehad en mezelf veelal verloren in de strijd die we met z’n allen elke dag weer leveren.

Veelal mezelf de vraag moeten stellen waarom, waarom ik en niet iemand anders?

Op deze vraag heb ik nooit antwoord gekregen maar wat ik wel geleerd heb is voor mezelf op te komen wanneer dit nodig is met alle manieren/methodes of handvaten die ik in de loop der jaren heb kunnen vergaren.

Deze manieren/methodes of handvaten zijn niet vanzelf gekomen maar verkregen met zeer veel vallen en opstaan en gewoon weer doorgaan, net zo lang totdat ik het antwoord kreeg wat voor mij van toepassing was.

Geen makkelijke method om te hanteren maar wat moet ik anders, thuis zitten en mezelf opsluiten?

Nee, dat gaat niet meer gebeuren ik heb ook het recht om te leven zoals ik denk dat het goed is.

Deze manier hanteer ik al jaren en heft mij een hoop antwoorden gegeven maar ook kneuzingen en andere moeilijke beslissingen maar toch vaart dit schip verder naar elke haven en zelfs wereld havens op zoek naar alle antwoorden die nodig zijn in mijn leven.

Schipbreukeling of niet ik vaar op elk schip mee naar welke haven ook op zoek naar mijn manieren/methodes of handvaten.

 

Schipbreukeling.

 

 

Rob de Roos

 

 

‘Voel  je je wel eens een buitenstaander’. Zaterdag 8 oktober 2011

 

Op 8 oktober praatten wij met elkaar over het onderwerp: ‘Voel  je je wel eens een buitenstaander’.

Het was een onderwerp dat ons allemaal erg aansprak. De gesprekken waren goed, een aantal van ons had het gevoel dat er bij hen iets open ging. We konden ‘ons ei’  kwijt, het was fijn om er over te praten. Je bent niet alleen in dat gevoel. Er werden en worden soms dingen van je verwacht waaraan je niet kan voldoen. Het is het patroon van vroeger: het kind kan niet voldoen aan de verwachtingen van de ouders en kunnen het hen dus nooit naar de zin maken. Als volwassene kies je de mensen op karakter, maar van kinderen weet jet het niet. Waar leg je de schuld. Het zou de taak van de ouders moeten zijn om daar goed mee om te gaan. De ouder moet het kind kind laten, binnen bepaalde kaders moet het kind kind kunnen zijn.  We spiegelen ons aan de maatschappij. Wij mogen er ook zijn. We hebben het recht om te bestaan en niemand neemt ons dat recht af. Daardoor kunnen we ook respect afdwingen. Ga de strijd aan, ook al voelt het voor velen als een strijd op leven en dood. Fijn dat die strijd herkend wordt in deze groep. Blijf niet onder het juk zitten van je familie, neem er afstand van. Ga je angst tegemoet en klim er uit, dan krijg je respect. Er komt een hoop verdriet boven maar de herkenning geeft troost. Je moet je eigen weg gaan. De herkenning en erkenning over en weer, die wisselwerking is heel belangrijk. Het was een fijne middag, we mogen zijn zoals we zijn en dat heeft ontzettend goed gedaan.

 

 

 

Een bestemming met een thema. Zaterdag 06 augustus 2011

 

Zaterdag 6 augustus ergens op een station in Nederland liep een dame het perron op met bestemming Utrecht. Enige tijd later verscheen er nog een dame met bestemming Utrecht.

De trein stopte en beide dames stapten in, zagen elkaar maar er was geen herkenning.

Aangekomen in Utrecht stapten zij beiden uit de trein en ieder voor zich zocht naar een bushalte die hen naar de volgende bestemming zou rijden. Na wat zoekwerk stapte de dame naar een halte en dacht: deze moet het zijn.

Na een poosje was ook de andere dame bij deze zelfde halte aan gekomen en keek verrast toen zij de dame uit de trein herkende. Zij knikten vriendelijk naar elkaar, de bus kwam en beiden zochten een plaats in de bus.

De bus stopte ergens in Nederland bij een halte en daar stapten zij beiden uit. Ze knikten weer vriendelijk naar elkaar en ieder vervolgde haar weg. Na wat zoekwerk stapte de dame naar een gebouw en liep naar binnen. Kort daarna kwam ook de andere dame binnenlopen en beiden keken zij elkaar lachend aan en schudden elkaars hand en stelden zich voor.

Kom jij ook uit …………. Ja, wat toevallig is dit.

Het thema dat besproken zou worden was: “Voel je je wel eens een buitenstaander?”  en toen kwam de ‘herkenning”

 

Landelijke bijeenkomst van 25 juni 2011.

 

Op de bijeenkomst van 25 juni spraken we met elkaar over het thema: ‘Waarom moest dit mij overkomen?’

Voor velen van ons is onze jeugd verre van onbezorgd en vrolijk geweest. En op volwassen leeftijd merken we dagelijks de gevolgen van die jeugd. We willen onze ouders vragen stellen, we willen antwoorden krijgen, we willen aan de orde stellen. Maar onze ouders geven lang niet altijd antwoord. Ze zeggen dingen als: ‘de tijd was anders’, of ‘jij was ook zo’n moeilijk kind’….  Ouders zijn vaak, door allerlei oorzaken,  niet in staat geweest een veilige fijne thuishaven te bieden. Ze wisten niet hoe ze ermee om moesten gaan en maakten daardoor veel fouten.

Wij moeten met die gevolgen leren leven, ze verwerken, een plaats geven, niet dezelfde fouten proberen te maken, ons voornemen een bewuste keuze te maken om het anders te doen.

Dat kan een zekere rust geven, waardoor je het in een meer positieve richting kunt ombuigen.

 

Landelijke bijeenkomst van 14 mei 2011.

 

Op 14 mei 2011 kwam het thema: ‘Hoe kan ik me handhaven’ aan de orde. Het is een breed onderwerp met vele kanten en heeft betrekking op werk, relaties en zelfvertrouwen.

Als je zelfvertrouwen een knauw heeft gekregen blijft je dat een hele lange tijd in je leven parten spelen. Hoe sterk kun je je hierin ontwikkelen om daar steeds minder last van te hebben……?

Het is heel prettig en geeft een goed gevoel om daarover ervaringen uit te wisselen. Het is heel inspirerend om van anderen te horen hoe ze ermee omgaan. ‘Hé, daar kan ik wat mee’, ‘Dat is een eyeopener’, ‘Daar moet nog aan gewerkt worden’ , waren enkele van de reacties van mensen die in kleine groepjes met elkaar over dit thema hadden gepraat. Nieuwe impulsen om over na te denken. Doordat de ander er anders over denkt krijg je andere denkbeelden of kun je je visie op jezelf en op je omgeving toetsen.

  

 

Landelijke bijeenkomst van 2 april 2011.

 

We hebben intensief en heel vertrouwd met elkaar gesproken over het thema ‘Positief en negatief zwijgen’. De grote openheid geeft een diep gevoel van verbondenheid. Dingen die we normaal voor ons houden kunnen en durven we in deze groep met elkaar te delen. Het mooiste bij deze vereniging is dat we elkaar accepteren zoals we zijn. Bij positief zwijgen bedoelen we: let op je woorden, wees voorzichtig hoe je dingen formuleert. In onze volwassenheid komt negatief zwijgen niet zoveel voor of we zijn meer bij machte dit te keren.  In onze jeugd ondervonden we vaak dat er geen aandacht was voor onze dingen. Je kon je beter stilhouden. Het was een zoektocht hoe de aandacht te krijgen die je nodig had. Soms vinden we het nog steeds moeilijk om te zeggen wat we van de dingen vinden. Dit is ook een vorm van negatief zwijgen. We willen niet meer zwijgen, dat hebben we ons hele leven al gedaan. We moeten leren op een eerlijke en leuke manier te laten horen wat we ergens van vinden. Zwijgen voelt als ontkennen, alsof je leven ondersteboven is. We moeten leren om veel meer onze grenzen aan te geven. We vinden het moeilijk om te zeggen: het is zoals ik nu ben en ik accepteer mezelf. Dat is ons leerproces. Maar het werkt niet goed als je altijd je mond houdt, hoewel het nog niet zo gemakkelijk is het goed te verwoorden. Soms zeggen we pas iets als het ons over de schoenen loopt. 10 keer alles ingeslikt en de 11^e keer uitgebarsten. Zo kan een op zich klein voorval leiden tot een (te) grote reactie bij ons. Daarom is het beter om er meteen op in te gaan. Onze boosheid naar onze ouders kan door de jaren heen toch worden beïnvloed door inzichten en begrip waarom het zo gelopen is. En dat inzicht en begrip helpen om de dingen een plaats te geven.

 

 

In het slotgedeelte van de bijeenkomst op 19 februari bespraken we met elkaar wat het thema:

 

Welke ervaringen in je leven ervaar je als geluk?’ voor ons betekent. Het is een goed onderwerp waarmee je vele kanten op kunt. We leren van elkaar en krijgen tips van elkaar aangereikt. Beter één vogel in de hand dan tien in de lucht, geluk kan in grote pieken zitten maar ook in kleine golven. Als je iets heel graag wilt komt het vaak niet. Pas als je het opgeeft komt het naar je toe. Als je geluk zoekt komt het lang niet altijd, het komt vanzelf. Je bent nooit te oud om te leren en nieuwe dingen te ontdekken. Je kunt geluk ook zien als een wil, blijf nadenken over je mogelijkheden. Sommige wegen zijn wat langer, maar als je iets wilt bereiken dan lukt het vaak ook. Je moet het geluk opzoeken. Geluk is ook jezelf genezen, zover willen komen dat je je geaccepteerd voelt door je omgeving maar vooral door jezelf. Geluk is je op een bepaalde manier vrij voelen, in harmonie zijn of raken met je omgeving. Geluk = vertrouwen in de dag van morgen. Je hebt er zin in. Maar niemand doet het voor je, je moet het zelf doen. Geluk is niet een voortdurende toestand, het zijn momenten. Die kunnen in veel dingen zitten, toen je kind geboren werd, als je naar muziek luistert, een wandeling in de mooie natuur…..

Mag je van jezelf gelukkig zijn? Kun je het toelaten? Huil je over het geluk dat je niet hebt gehad? Of kun je blij worden als je dat bij een ander ziet? Voor de één moet geluk in de jeugd zijn gevormd, voor een ander kan je ook heel goed voor het eerst geluk vinden en ervaren in je volwassenheid. Het besef: zie je wel, ik ben helemaal niet zo vreemd, ik raak steeds meer van bewust van mijn eigen kwaliteiten, dat is geluk, dat moeten we leren. Daar moeten we energie uithalen. Geluk kun je zelf creëren, dat loont. Dat sterkt ons. Je moet je ziel niet op zijn donder geven en anderen ook niet.

 

 

Bijdragen van leden naar aanleiding van de landelijke bijeenkomst op 8 januari 2011

 

Geluk was het thema van onze landelijke bijeenkomst op 8 januari j.l. Geluk heeft een heleboel kanten, het heeft te maken met tevredenheid, het gevoel het leven aan te kunnen, het geluk bij zich te houden, het niet af laten pakken of beïnvloeden door andere mensen, gebeurtenissen of herinneringen. Die herinneringen maken dat we heel verschillend kunnen reageren op iets dat zich voordoet en dat heeft ook te maken met de situatie van vroeger.

Geluk gaat niet samen met onveiligheid. Als je beschadigd bent als kind, in een omgeving hebt moeten leven waarin je belaagd bent, dan tast je je omgeving af met je gevoel of er ergens een bedreiging zit. Die antenne is bij ons versterkt.

We kunnen worstelen met onze eigen definitie van geluk, het is een zoektocht. Waar kan je tevredenheid uit halen? Het woord ‘geluk’ kan ook besmet zijn: ‘als je maar gelukkig bent….. ‘.

Gelukkig zijn is wel een heel groot iets, we willen ons leven verbeteren.

Geluk is de afwezigheid van ongeluk, wrevel, angst, pijn en verdriet. Geluk is de dingen die gebeuren, ook tegenslagen, met rust accepteren. Geluk is bij je zelf zijn, heel zijn, jezelf accepteren. Als we geluk willen vasthouden ontglipt het ons. Geluk zit in hele kleine dingen, die we kunnen waarderen.