Historie van de Vereniging Knokkers
(zoals deze voor de leden geschreven is)

In 1989 werd er door de IKON een tv-reportage uitgezonden met portretten van mensen die in hun kindertijd zijn geconfronteerd met allerlei soorten van geweldsuitingen en deze (volwassen) mensen kregen daar in hun latere leven steeds meer last van. De regisseur van deze documentaire (Yvonne Feller) was echter gefascineerd door het doorzettingsvermogen waarmee deze mensen zich door het leven hadden geslagen. De boodschap was duidelijk: wat er ook met je gebeurd is, geef niet op! De documentaire droeg dan ook de toepasselijke titel "Knokken heeft zin!". Dan begrijp je meteen hoe wij aan die naam komen.

Toen de IKON dit materiaal uitzond, werden ze in Hilversum overstelpt met telefoontjes van kijkers die zich in de beelden en verhalen herkenden. Velen waren heel gelukkig met het nieuwe gegeven dat zij dus kennelijk niet de enigen waren die zich zo voelden en het is logisch dat men de sterke behoefte had om lotgenoten te ontmoeten.

De IKON op haar beurt richtte zich tot Ben Rensen. Dat is een jeugdarts die zich (ook) al jaren inspant om de gevolgen van kindermishandeling aan de samenleving duidelijk te maken en hij adviseerde de IKON om de bellers uit te nodigen om op een speciaal daartoe te organiseren dag naar het IKON-huis te Hilversum te komen. En zulks geschiedde.

Er kwamen rond de 60 mensen opdagen! De sfeer was een soort feest der herkenning. Alle deelnemers hadden nu voor het eerst in hun leven dat warme gevoel van gelijkgestemdheid geproefd en onder de bezielende leiding van Ben Rensen werd ter plekke een bestuur aangesteld die zou gaan inventariseren wat we met elkaar, voor elkaar en/of voor de samenleving konden betekenen. De Vereniging werd toen in feite geboren.

Ieder noteerde zijn naam, adres en telefoonnummer en de nieuwbakken secretaris stuurde nadien iedereen een ledenlijst. Er waren ook al mensen die behoorlijke bedragen over wilden maken naar onze (nog te openen) girorekening. We waren het er over eens dat we deze unieke kans niet uit handen mochten laten glippen. Wat hadden we een schitterende plannen! En die geweldige sfeer! We waren euforisch!

Maar het gedonder begon al heel snel. Mensen gingen elkaar bellen en ongelimiteerd overladen met de vreselijkste verhalen. Het bestuur probeerde Ben Rensen te claimen, maar die had zijn handen sowieso al vol aan zijn eigen activiteiten. Het zou te ver gaan om de details te beschrijven maar het komt er op neer dat wij onze naam Knokkers in negatieve zin eer aandeden. We krabden elkaar bij wijze van spreken de ogen uit. Dat is overigens niet iets waar wij ons voor hoeven te schamen. Wij komen immers allemaal uit een bedreigend nest waar je geleerd had om niemand te vertrouwen, laat staan je zelf! Ga met "dit soort mensen" maar eens een vereniging op poten zetten.

Binnen een paar jaar waren er nog maar een handjevol mensen over die alsnog besloten om het toch nog eens een jaar te proberen. Er werden doelen gesteld (officieel oprichten, regelmatig landelijke bijeenkomsten, nieuwsbrief, regiogroepen, meedoen aan radio- en tv-programma’s en dergelijke) en er werd wel degelijk lering getrokken uit het recente verleden (met als resultaat bijvoorbeeld onze huisregels en anti-aanvaringsregels).

En we bereikten inderdaad onze doelen. Op 11 november 1993 is onze Vereniging via de notaris in Lelystad opgericht. Wij organiseerden trouw iedere zes weken de landelijke bijeenkomsten in heel het land. De uitgebreide nieuwsbrief kwam ook iedere zes weken uit, er werden spectaculaire regiogroepen op poten gezet, het eigen jargon werd verklaarbaar door het uitgeven van ons Knokkers ABC, we hebben ons gepresenteerd op de "dag tegen geweld", er werden winterfeesten georganiseerd, kanotochten, strand- en stadswandelingen, echt fantastisch!

Alleen, het bleek (en blijkt) dat het maar een paar mensen zijn die de kar trekken. Dat komt ook een beetje door de aard van deze club. Allereerst zijn de meeste leden er vroeger van doordrongen geraakt dat ze niks kunnen, nergens voor deugen, niet te vertrouwen zijn en zo meer. Dus ligt de drempel om een commitment met de club aan te gaan aanzienlijk hoger dan dat zoiets bij (bijvoorbeeld) de handbalclub of de speeltuinvereniging het geval zou zijn.

Daar komt bij dat er bij ons mensen met gebroken vleugels aankloppen. Zij laven zich aan wat we te bieden hebben (logisch!) en daarna gaan ze in veel gevallen weer op de wieken omdat ze de Vereniging "niet meer nodig hebben".

Daar zijn wij helemaal niet rouwig om, want het toont alleen maar aan dat deze mensen weer "op de wieken" geholpen zijn, maar het is wel een feit dat de kerngroep veel en veel minder hard groeit dan het aantal leden dat "alleen maar" lid is.

Toch mag ik namens alle oudgedienden spreken als ik zeg dat wij er ontzettend enthousiast over zijn dat wij getuigen mogen en mochten zijn van zo veel mensen die weer bij hun innerlijke krachtbronnen kwamen en het leven weer met een nieuw elan aankonden, de vriendschappen die wij hebben zien ontstaan (en soms weer eindigen), en zo meer. We hebben dus heel wat mensen als echte machtige adelaars zien wegvliegen.

Ook hier dienen wij te vermelden dat al deze mensen het stuk voor stuk zélf gedaan hebben. Deze vaak schitterende true success stories kunnen dus ook al niet op het conto van de Vereniging worden bijgeschreven. De Vereniging Knokkers heeft hooguit de mogelijkheden geschapen om mensen nader tot elkaar te brengen zodat we bij elkaar misschien een lichtje kunnen aansteken. Het leuke is dat velen het niet eens in de gaten hebben hoe heilzaam hun aanwezigheid voor alle andere deelnemers soms is. Geen therapeutisch gedoe! Geen geanalyseer! Geen gelul of geouwehoer. Dit is een club van gewone mensen uit alle lagen van de bevolking, oud en jong, man en vrouw (en daar tussenin).

Zoals het ook in onze doelstellingen staat vermeld: ieder lid is zelf verantwoordelijk voor zijn of haar handelen en welbevinden. Dat geldt ook voor de Vereniging zelf. Wij zijn er met elkaar voor verantwoordelijk dat de club kan blijven voortbestaan. Dus moeten we zelf de kosten ophoesten en er voor zorgen dat we (dus) niet afhankelijk zijn van subsidieverstrekkers (mamma, wanneer krijg ik mijn zakgeld?). Dat is ook de reden dat we geen druk uitoefenen om achterstallige contributie te "vorderen". Hij of zij die niet betaalt krijgt één keer een herinnering per brief en een rode stip op de envelop. Verder geen gedreig, getrek of geduw. Blijft de betaling dan nog uit zonder enig tegenbericht, dan maakt de Vereniging ook geen kosten meer en wordt er verder geen post meer naar deze "wanbetaler" gestuurd.

Royeren doen wij in dit geval niet. Je kunt immers nooit zeggen dat iemand geen Knokker meer is alleen maar omdat hij of zij geen contributie heeft betaald. Deze opstelling heeft er toe geleid dat we relatief veel leden (in ons bestand) hebben maar dat aanzienlijk minder leden (ca. 50%) daadwerkelijk de post nog krijgen toegezonden.

Wij hopen dat jij je snel thuis zult voelen en heel misschien ontstaat ook bij jou die drive om meer te gaan betekenen dan het consumptieve lidmaatschap alleen. Voor je ideeën en je support houden wij ons al bij voorbaat warm bij je aanbevolen.

(oktober 2002)