Onbegrip

Regelmatig worden wij benaderd door instanties die aandacht aan het begrip kindermishandeling willen besteden. Op zich natuurlijk een uitstekend initiatief. Maar het blijkt dat men geen idee heeft waar het om gaat. Steeds weer komt men met kinderen die verwondingen hebben opgelopen door fysiek geweld, maar psychisch geweld laat men buiten beeld. Dat is een veel moeilijker onderwerp en je kunt er geen "interessante" plaatjes van laten zien.

Het zijn niet de geweldsuitingen zelf waar het (toenmalige) slachtoffer op stuk loopt, maar het feit dat je (als kind) zomaar gereduceerd kunt worden tot een object, een ding waar men straffeloos mee kan doen en laten wat men wil. Mensen gaan er op den duur aan kapot omdat deze samenleving dan ook nog eens van ons eist om die gevoelens en herinneringen te blijven ontkennen. Dat we min of meer gedwongen worden om de waarheid van onze kindertijd te verdoezelen, dat we als brave burgers gedwongen worden om de meest ingrijpende onrechtmatigheden "van vroeger" te rechtvaardigen en dat is op den duur niet meer vol te houden.

Er komt een moment dat je psychisch door het ijs zakt. Dat het niet meer lukt om je "aan te passen". Dan heeft het "oude zeer" je ingehaald. Je zal dan maar te horen krijgen dat je niet moet zeuren omdat je "alleen maar" psychisch bent mishandeld... Of dat een programmamaker voor tv of radio jouw verhaal niet "beeldend" genoeg voor de kijkers of luisteraars vindt. Deze maatschappelijke ontkenning maakt dat mensen die ooit het mikpunt waren van psychische geweldsuitingen (dat is bijvoorbeeld een kind voortdurend het gevoel geven dat hij/zij slecht is, niet deugt, vies is, belachelijk is, en zo), kopschuw worden. Ze worden steeds moeilijker bereikbaar. Ze denken dat fysiek en seksueel geweld veel "erger" is dan dat waar zij zelf mee te maken hebben gehad.

Jammer genoeg hebben ook de media aan deze verdeling in "soorten van geweld" bijgedragen. Vandaar dat we hieronder wat reacties hebben gezet die aantonen wat voor misverstanden er leven. Een van onze leden heeft een heel duidelijke reactie gegeven die exact aangeeft waar de schoen wringt. Door dit te publiceren, kunnen juist diegenen die mikpunt zijn geweest van psychisch geweld, hier ontdekken dat wij heel wat verder gaan en dat wij juist ook voor hen een toevlucht kunnen zijn.

Niet relevante onderdelen zoals diverse namen van organisaties hebben wij weggelaten, de tekst zelf is blijven staan.

Een forum

In samenwerking met RAAK organiseren wij een landelijke manifestatie tegen kindermishandeling, mede vanwege de dag van de internationale rechten van het kind.

Wij willen u vragen om aan het volgende medewerking te verlenen:

1.      In de middag is een panel/forumdebat met deskundigen en politici. Het lijkt ons zeer wenselijk daar ook een vertegenwoordiger van Knokkers bij te hebben.

2.      Gedurende verschillende momenten op de dag vinden er korte tussenstukjes plaats waarin getuigenissen plaatsvinden van kinderen en/of volwassenen die in enkele minuten duidelijk maken wat hun overkomen is. Dat kan op verschillende manieren: door het maken van een tekst die voorgelezen wordt door een voorlezer, door een film of doordat iemand dat zelf komt vertellen. Is het mogelijk om vanuit uw achterban daaraan een bijdrage te leveren?

Commentaar: men verwacht kennelijk dat wie in de kindertijd mikpunt was van psychisch of fysiek geweld, zomaar even voor een groot publiek gaat vertellen wat er allemaal gebeurd is. Snapt men niet dat hier enorme gevoelens van schaamte en gene bij betrokken zijn? Natuurlijk hoeft men zich er niet voor te schamen, maar het is voor ons bijna niet uit te leggen dat dergelijke gevoelens zich niets aantrekken van het rationele verstand.

Een reactie op een voorstel voor een tv-uitzending

Geachte heer,

Ik heb uw brief gelezen en daar wil ik het volgende over kwijt:

Zoals ik eerder heb geprobeerd aan u uit te leggen; kindermishandeling is meer dan blauwe plekken en gebroken beentjes alleen. Door u slechts te concentreren op de fysieke uitingsvorm van het geweld gericht op kinderen, zal het nooit lukken om het totale fenomeen serieus bij beleidsmakers e.d. op de agenda te krijgen. De (grote) groep mensen die in hun kindertijd "alleen maar" met psychisch geweld te maken hebben gehad, wordt door u gemakshalve vergeten, en dat is voor mij persoonlijk de reden om niet aan uw programma mee te werken.

Ik kan mij een eerdere uitzending herinneren waarin er ook een kinderarts "meedeed". Hij trakteert de kijker op dia's van verwondingen (breuken, kneuzingen, brandwonden van het uitdrukken van peuken op kinderen enz. enz.). Deze vorm van "confronteren" leidt er naar mijn gevoel alleen maar toe dat kijkers zich er voor afsluiten.

Laatst had ik een interview met de IKON radio. Dat was n.a.v. die stichting Raak die nu zo zijn best doet om het thema kindermishandeling hoog op de politieke agenda te krijgen. Vooral Prof van Dantzig (psychiater) is en was veel op de buis te zien. De IKON journalist vertelde mij dat de groep mensen die met de gevolgen van psychisch geweld kampen, volgens die stichting Raak niet "interessant" genoeg zijn. Psychisch geweld "verkoopt" niet...

Laat ik besluiten door met u de volgende wetenschap te delen; ik ken van veel leden hun verhaal . Daar zijn mensen bij die vroeger simultaan met allerlei vormen van geweld te maken hebben gehad. Ook ik ben veel geslagen, geschopt, getreiterd, belachelijk gemaakt en zo. Daar zijn toen geen dia's van gemaakt. Maar als ik kijk naar mijn leven nu, 47 jaar later, dan moet ik concluderen dat het de vernederingen zijn geweest die mij  nog parten spelen.

Als ik een spijker in de muur wil slaan om dat schilderij op te hangen, en ik sla mij met de hamer (per ongeluk) op mijn duim, dan kan ik vloeken en tieren, ik zal de wond verbinden en na een paar dagen vergeet ik de pijn. Dat ligt anders als iemand anders er lol in zou hebben om mijn duim tegen de muur te houden en er met die zelfde hamer met de zelfde kracht een tik op zou geven. Ook nu zou ik (willen) vloeken en tieren. De wond verbinden. In beide gevallen is er uiterlijk na een paar weken niets meer te zien. Maar zou u in het laatste geval deze gebeurtenis vergeten?

Het is niet de slaag waar je (later) aan kapot kunt gaan. Het is het gegeven dat je als kind als mikpunt wordt gebruikt zonder enige (rechts)bescherming. Je wordt geboren en je wordt gereduceerd tot een "ding" waar men mee kan doen wat men wil. Je hoeft een kind echt niet te slaan om het kapot te krijgen. Daar zijn subtielere "methoden" voor.

De gevolgen van dat subtiele geweld (ver)vormen de persoonlijkheidsontwikkeling. Althans bij mij. En dat zijn juist de dingen
waar je in onze samenleving niet over kunt / durft te praten. Schaamte en angst zijn de sloten op menig geheim. Dat is niet alleen bij mij het geval. Ik krijg steeds meer de indruk dat bijna ieder mens daar mee te maken heeft, al is het  niet eenvoudig om dat van je zelf toe te geven.

Ik durf te stellen dat er geen mensenkind vrij blijft van geweldsuitingen vanuit zijn of haar directe omgeving die van invloed zullen zijn op zijn of haar leven. Zo kunnen pappie en mammie misschien 100% super ouders zijn, maar dan is er wel een leraar, hopman, buurman, oom of tante die het kinderzieltje op de een of ander manier kerft.

Het "bestrijden" van kindermishandeling klinkt in mijn oren daarom ook absurd. Een "mission impossible". Kindermishandeling is de ordinaire voedingsbodem van een miljardenbusiness. Menig hulpverlener leeft er van. De gevangenissen en psychiatrische inrichtingen zitten vol met mensen die lijden onder de gevolgen van "oud zeer". Oud zeer dat verdrongen is. Oud zeer dat de ene mens het criminele pad op drijft. Oud zeer dat mensen gek maakt. Maar dat zelfde oude zeer kan mensen ook creatief maken en tot bijzondere prestaties brengen. Het zijn inderdaad vaak enkelingen maar ik
ken er een paar. U ook?

Willen wij dus het thema geweld (al dan niet gericht op kinderen) serieus bestrijden, dan zullen we allereerst moeten begrijpen dat we allemaal de sporen van geweld in ons dragen en zouden we onze energie beter kunnen besteden om binnen onze maatschappij ruimte(n) te scheppen waar wij elkaar toestaan om die bronnen van geweld in ons zelf op te sporen. In dat licht is de Vereniging Knokkers voor mij de aangewezen plaats.

Ik geef u ter overweging mee dat zo lang de mens bestaat hij zijn kinderen heeft gemaltraiteerd. Waarom accepteert de mens dat feit eigenlijk niet? Hoe komt het dat mensen "met hart en ziel" kindermishandeling willen "bestrijden"? Wat bezielt dergelijke lieden eigenlijk? Zou dat ook niet de uitwerking van dat oude zeer kunnen zijn?